maandag 5 augustus 2019

Bad Bentheim, laatje open, laatje dicht

In 2014 liep ik met vriendinnen een deel van het Marskramerpad.
28 km, van Bad Bentheim naar Oldenzaal.

Deze week fietste ik met A. naar Bad Bentheim vanaf de Lutte.
Al snel zag ik T tekens langs de weg, maar herkende ze niet direct.
Toen ik bij een molen kwam wist ik het opeens: Hier liep ik in 2014.



Zie hieronder:
Klik hier.





Hieronder de foto van de ingang van het Joodse kerkhof.



Daarna het plekje waar mijn jasje met inhoud bleef liggen.


De brug over de Dinkel.


En het kapelletje.


En uiteindelijk een ijsje bij de ijsboer.
Ik kreeg in 2014 de fiets van de boerin mee om terug te fietsen. Maar helaas......


Het was een leuke dag, fietsen naar Bad Bentheim en via het Marskramerpad terug.
Maar.............. het laatje gaat nu weer dicht!!

Landgoed Singraven

Gisteren bezochten we Landgoed Singraven, een prachtig landgoed met een
schitterend onderhouden huis en tuin.
Dankzij de inspanning van de heer Laan is alles zo mooi in stand gebleven.
Vrijwilligers vertelden met vuur en enthousiasme over het landgoed en de geschiedenis.
Het was een heerlijke middag uit.





Hierboven 2 x zij aangezicht vanuit de tuin. Hieronder de tuin.





Hieronder de eetzaal, met de meubels van de ouders van de heer Laan.




 Hieronder servieskast in de grote hal.



Bibliotheek

Eetzaal, gezien vanuit de hal

De theekamer
Je ziet, het was prachtig.
Een bezoekje waard!
Wil je meer weten over Landgoed Singraven,
Klik hier

zondag 4 augustus 2019

De Lutte en omgeving




We kampeerden een week in de Lutte op een boerencamping.
We maakten prachtige fietstochten, o.a. naar Denekamp.
Daar kwamen we bij het Keizermuseum.
Het was helaas gesloten.
Toch maar foto's gemaakt.
Dat moet wel als je achternaam KEIZER is. Ook de kinderen een appje gestuurd met foto's.




We verlieten Denekamp en kwamen langs het Hennie Kuiper museum. Daar wilde A. heel graag naar binnen. Het was een ware belevenis, ook voor mij, niet tour kijker.
Hennie heeft werkelijk alles bewaard. Het bleek dat voor veel mensen dit veel ontroering te weeg brengt.
Hieronder zie je de eerste " race fiets" van Hennie. Toen hij puber was liet hij het stuur van zijn gewone fiets ombouwen tot een race stuur bij de plaatselijke smid.








Daarna fietsen we naar de camping en kwamen we langs voorheen wegrestaurant De Poppe.
Daar heeft A. veel kopjes koffie gedronken in het verleden op weg naar zijn werk in Duitsland.
Allemaal herinneringen.!

Er is nog veel meer te zien en te doen in Twente. Misschien volgende keer!


vrijdag 2 augustus 2019

Vervolg Vacha enz. De zoutmijn in Merkers

Elebnis Bergwerk Merkers

Nadat we Vacha verlieten kwamen we langs de zoutmijn, daar dicht in de buurt.


We besloten om eens te gaan kijken bij de entree.
En.....we konden mee naar beneden, er was nog plek en we waren maar met z'n tweeën.
We kregen eerst instructie over helm dragen enz.
En daarna gingen we met heel veel mensen in de liftkooi.
De lift zakte in 90 seconden 500 meter naar beneden.
Voordat ik kon nadenken was ik beneden in de zoutmijn!!!
En daar ontdekten we een nieuwe, andere wereld.
In de mijn wordt nog steeds gewerkt.

Wij werden rondgeleid door twee oud medewerkers.
Met onze helm op en bedrijfsjasjes aan gingen we in of op een vrachtwagen.
De wagen reed rond door de mijn.
Een ware sensatie, één probleem, het ging zo hard en onstuimig, dat ik misselijk werd.



Hierboven de vrachtauto



Hier mogen we van de vrachwagen af en zijn we in het museum 500 meter onder de grond.


In de mijn wordt gereden met vrachtauto's, brommers en fietsen. Hier een rijtje oude fietsen in het museum.


In het muaeum wordt getoond hoe er vroeger werd gewerkt in de mijn.




Daarna reden we met de vrachtwagen naar " de concertzaal". Een grote ruimte waar wel eens concerten worden gegeven. Voor ons was er een soort klank en lichtspel.



Hierboven een plek waar na de oorlog 40-45 heel veel goud werd gevonden door de Amerikanen. Het was daar verstopt.


Hierboven een foto van de bovenkant van de kristalgrot. Heel glimmend en doorschijnend. Hier niet zo goed te zien.

En tot slot kwamen we bij de bar en konden we een alcoholvrij drankje  kopen.
Daarna weer in 90 seconden met de lift naar boven.

We waren van half twee tot half vijf onder de grond.
Met de lift zakten we 500 meter en daarna zakten we nog 300 meter met de vrachtwagen.
We dronken ons glaasje drinken 800 meter onder de grond.
In totaal reden we 18 km onder de grond door de mijn.

Op een gegeven moment vertelde de chauffeur dat we onder het plein van Vacha waren, dus onder hotel Adler, waar we net waren geweest!!!!

Toen we boven de grond kwamen moesten we wennen aan de temperatuur, want het was die dag 39.°.
WAT EEN GEBEURTENIS.



woensdag 31 juli 2019

Vakantie langs de Weser en de Werra

We besloten om deze zomer langs de Weser te gaan fietsen.


Onze caravan hadden we in Heinsen gezet en vanuit Heinsen maakten we onze fietstochten.



We reden van Hameln ( van de rattenvanger / Rattenfänger) naar  Bad Karlshafen.
Een prachtige tocht. We zagen alles twee keer, want dat krijg je met langs een rivier fietsen.
Maar het was prachtig, dus niet erg.
Het was erg warm, maar toch goed te doen.


Na het fietsen en de avondmaaltijd ontdekten we het Amerikaans Jokeren.
We konden niet stoppen, er volgden verschillende "boompjes".


Daarna reden we naar de rivier de Werra.
We hadden een camping besproken. Dat lukte haast niet, we waren in het hoogseizoen.
Maar bij één camping lukte het wel, in Heringen.
Bij aankomst bleek het een camping te zijn met stacaravans die totaal verwaarloosd waren.
Toch hadden we het er prima. Het sanitair was buitengewoon goed en schoon.
Het was 39.°, dus geen weer om te fietsen.
We besloten naar Vacha in de voormalige DDR te gaan.
Daar had A. ooit gelogeerd voor zijn werk.

Als eerste gingen we de kerk binnen.
Een prachtige eenvoudige kerk, alles witgeverfd, nog van voor de DDR, galarijen, ongeverfde houten vloeren.








Vervolgens liepen naar hotel Adler, het hotel waar A. ooit logeerde.



In het kamertje hierboven dronken we koffie en raakte A. aan de praat met de enige andere gast die er was. En.....ze hadden beiden meer dan 40 jaar bij B und K gewerkt en hadden elkaar veel te vertellen. Voor beiden een leuke, bijzondere ontmoeting.
Ondertussen ging ik naar het toilet en kwam langs dit kleine binnenplaatsje.




Wat me op viel, waren de glas in loodramen.

Later zag ik dat ze bij het trappenhuis hoorden en prachtig waren.



Zie boven.
En onder de eetzaal.



Van de enige andere gast hoorden we dat de familie die in het hotel woonde in de DDR tijd uit het huis was gezet. Het hotel was erg verwaarloosd in die tijd. Na de val van de muur zijn de oorspronkelijke eigenaren weer terug gekomen in het hotel.



Hieronder de Werrabrug, waar A. in het verleden ook over liep.
Onder de brug hingen in de DDR tijd ijzerwerken zodat men niet door de rivier kon vluchten.






Het was een prachtige dag met voor ons nog een spectaculaire gebeurtenis.
Daarover de volgende keer.
Ik blog alles op de telefoon, en dat gaat niet zo snel.